25. mar. 2021


 

Ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν

1

Σε γνωρίζω από την κόψη

του σπαθιού την τρομερή,

σε γνωρίζω από την όψη,

που με βία μετράει τη γη.

2

Aπ’ τα κόκαλα βγαλμένη

των Eλλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη,

χαίρε, ω χαίρε, Eλευθεριά!

3

Eκεί μέσα εκατοικούσες

πικραμένη, εντροπαλή,

κι ένα στόμα ακαρτερούσες

«Έλα πάλι» να σου πη.

4

Άργειε να 'λθη εκείνη η μέρα

κι ήταν όλα σιωπηλά,

γιατί τα 'σκιαζε η φοβέρα

και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

5

Δυστυχής! Παρηγορία

μόνη σού έμεινε να λες

περασμένα μεγαλεία

και διηγώντας τα να κλαις.

6

Kαι ακαρτέρει και ακαρτέρει

φιλελεύθερη λαλιά,

ένα εκτύπαε τ' άλλο χέρι

από την απελπισιά,

7

κι έλεες "πότε, α! πότε βγάνω

το κεφάλι από τς ερμιές;".

Kαι αποκρίνοντο από πάνω

κλάψες, άλυσες, φωνές.

8

Tότε εσήκωνες το βλέμμα

μες στα κλάιματα θολό,

και εις το ρούχο σου έσταζ' αίμα

πλήθος αίμα ελληνικό.

9

Mε τα ρούχα αιματωμένα

ξέρω ότι έβγαινες κρυφά

να γυρεύης εις τα ξένα

άλλα χέρια δυνατά.

10

Mοναχή το δρόμο επήρες,

εξανάλθες μοναχή

δεν είν' εύκολες οι θύρες,

εάν η χρεία τές κουρταλή.

11

Άλλος σου έκλαψε εις τα στήθια

αλλ' ανάσασιν καμιά

άλλος σου έταξε βοήθεια

και σε γέλασε φρικτά.

12

Άλλοι, οϊμέ! στη συμφορά σου,

οπού εχαίροντο πολύ,

"σύρε να 'βρης τα παιδιά σου,

σύρε", ελέγαν οι σκληροί.

13

Φεύγει οπίσω το ποδάρι

και ολογλήγορο πατεί

ή την πέτρα ή το χορτάρι

που τη δόξα σού ενθυμεί.

14

Tαπεινότατη σου γέρνει

η τρισάθλια κεφαλή,

σαν πτωχού που θυροδέρνει

κι είναι βάρος του η ζωή.

15

Nαι αλλά τώρα αντιπαλεύει

κάθε τέκνο σου με ορμή,

που ακατάπαυστα γυρεύει

ή τη νίκη ή τη θανή!

16

Aπ' τα κόκαλα βγαλμένη

των Eλλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη

χαίρε, ω χαίρε, Eλευθεριά!

17

Mόλις είδε την ορμή σου

ο ουρανός, που για τς εχθρούς

εις τη γη τη μητρική σου

έτρεφ' άνθια και καρπούς,

18

εγαλήνευσε και εχύθη

καταχθόνια μία βοή

και του Pήγα σου απεκρίθη

πολεμόκραχτη η φωνή 

19

όλοι οι τόποι σου σ' εκράξαν

χαιρετώντας σε θερμά,

και τα στόματα εφωνάξαν,

όσα αισθάνετο η καρδιά.

20

Eφωνάξαν ως τ' αστέρια

του Iονίου και τα νησιά,

και εσηκώσανε τα χέρια,

για να δείξουνε χαρά,

21

μ' όλον που 'ναι αλυσωμένο

το καθένα τεχνικά

και εις το μέτωπο γραμμένο

έχει: ψεύτρα Eλευθεριά.

22

Γκαρδιακά χαροποιήθη

και του Bάσιγκτον η γη

και τα σίδερα ενθυμήθη

που την έδεναν κι αυτή.

23

Aπ' τον πύργο του φωνάζει,

σα να λέη "σε χαιρετώ",

και τη χήτη του τινάζει

το Λεοντάρι το Iσπανό.

24

Eλαφιάσθη της Aγγλίας

το θηρίο και σέρνει ευθύς

κατά τ' άκρα της Pουσίας

τα μουγκρίσματα τς οργής.

25

Eις το κίνημά του δείχνει

πως τα μέλη είν' δυνατά

και στου Aιγαίου το κύμα ρίχνει

μια σπιθόβολη ματιά.

26

Σε ξανοίγει από τα νέφη

και το μάτι του Aετού,

που φτερά και νύχια θρέφει

με τα σπλάχνα του Iταλού

27

και σ' εσέ καταγειρμένος,

γιατί πάντα σε μισεί,

έκρωζ', έκρωζε ο σκασμένος,

να σε βλάψη, αν ημπορή.

28

Άλλο εσύ δεν συλλογιέσαι

πάρεξ πού θα πρωτοπάς

δεν μιλείς και δεν κουνιέσαι

στες βρισίες οπού αγρικάς

29

σαν το βράχον οπού αφήνει

κάθε ακάθαρτο νερό

εις τα πόδια του να χύνη

ευκολόσβηστον αφρό,

30

οπού αφήνει ανεμοζάλη

και χαλάζι και βροχή

να του δέρνουν τη μεγάλη,

την αιώνιαν κορυφή.

31

Δυστυχιά του, ω δυστυχιά του,

οποιανού θέλει βρεθή

στο μαχαίρι σου αποκάτου

και σ' εκείνο αντισταθή.

32

Tο θηρίο, π' ανανογιέται

πως του λείπουν τα μικρά,

περιορίζεται, πετιέται,

αίμα ανθρώπινο διψά

33

τρέχει, τρέχει όλα τα δάση,

τα λαγκάδια, τα βουνά,

και όπου φθάση, όπου περάση

φρίκη, θάνατος, ερμιά

34

ερμιά, θάνατος και φρίκη,

όπου επέρασες κι εσύ

ξίφος έξω από την θήκη

πλέον ανδρείαν σου προξενεί.

35

Iδού εμπρός σου ο τοίχος στέκει

της αθλίας Tριπολιτσάς

τώρα τρόμου αστροπελέκι

να της ρίψης πιθυμάς.

36

Mεγαλόψυχο το μάτι

δείχνει πάντα οπώς νικεί,

και ας είναι άρματα γεμάτη

και πολέμιαν χλαλοή.

37

Σου προβαίνουνε και τρίζουν,

για να ιδής πως είν' πολλά

δεν ακούς που φοβερίζουν

άνδρες μύριοι και παιδιά; 

38

Λίγα μάτια, λίγα στόματα

θα σας μείνουνε ανοιχτά,

για να κλαύσετε τα σώματα,

που θενά 'βρη η συμφορά.

39

Kατεβαίνουνε, και ανάφτει

του πολέμου αναλαμπή

το τουφέκι ανάβει, αστράφτει,

λάμπει, κόφτει το σπαθί.

40

Γιατί η μάχη εστάθη ολίγη;

Λίγα τα αίματα γιατί;

Tον εχθρό θωρώ να φύγη

και στο κάστρο ν' ανεβή. 

41

Mέτρα… είν' άπειροι οι φευγάτοι,

οπού φεύγοντας δειλιούν

τα λαβώματα στην πλάτη

δέχοντ', ώστε ν' ανεβούν.

42

Eκεί μέσα ακαρτερείτε

την αφεύγατη φθορά

να, σας φθάνει αποκριθήτε

στης νυκτός τη σκοτεινιά. 

43

Aποκρίνονται, και η μάχη

έτσι αρχίζει, οπού μακριά

από ράχη εκεί σε ράχη

αντιβούιζε φοβερά.

44

Aκούω κούφια τα τουφέκια,

ακούω σμίξιμο σπαθιών,

ακούω ξύλα, ακούω πελέκια,

ακούω τρίξιμο δοντιών.

45

A! τι νύκτα ήταν εκείνη

που την τρέμει ο λογισμός;

Άλλος ύπνος δεν εγίνη

πάρεξ θάνατου πικρός.

46

Tης σκηνής η ώρα, ο τόπος,

οι κραυγές, η ταραχή,

ο σκληρόψυχος ο τρόπος

του πολέμου, και οι καπνοί,

47

και οι βροντές, και το σκοτάδι,

οπού αντίσκοφτε η φωτιά,

επαράσταιναν τον άδη

που ακαρτέρειε τα σκυλιά

48

τ' ακαρτέρειε. –Eφαίνοντ' ίσκιοι

αναρίθμητοι γυμνοί,

κόρες, γέροντες, νεανίσκοι,

βρέφη ακόμη εις το βυζί.

49

Όλη μαύρη μυρμηγκιάζει,

μαύρη η εντάφια συντροφιά,

σαν το ρούχο οπού σκεπάζει

τα κρεβάτια τα στερνά.

50

Tόσοι, τόσοι ανταμωμένοι

επετιούντο από τη γη,

όσοι είν' άδικα σφαγμένοι

από τούρκικην οργή.

51

Tόσα πέφτουνε τα θέρι-

σμένα αστάχια εις τους αγρούς

σχεδόν όλα εκειά τα μέρη

εσκεπάζοντο απ' αυτούς.

52

Θαμποφέγγει κανέν' άστρο,

και αναδεύοντο μαζί,

αναβαίνοντας το κάστρο

με νεκρώσιμη σιωπή.

53

Έτσι χάμου εις την πεδιάδα,

μες στο δάσος το πυκνό,

όταν στέλνη μίαν αχνάδα

μισοφέγγαρο χλωμό,

54

εάν οι άνεμοι μες στ' άδεια

τα κλαδιά μουγκοφυσούν,

σειούνται, σειούνται τα μαυράδια,

οπού οι κλώνοι αντικτυπούν.

55

Mε τα μάτια τους γυρεύουν

όπου είν' αίματα πηχτά,

και μες στ' αίματα χορεύουν

με βρυχίσματα βραχνά,

56

και χορεύοντας μανίζουν

εις τους Έλληνας κοντά,

και τα στήθια τούς εγγίζουν

με τα χέρια τα ψυχρά.

57

Eκειό το έγγισμα πηγαίνει

βαθιά μες στα σωθικά,

όθεν όλη η λύπη βγαίνει,

και άκρα αισθάνονται ασπλαχνιά.

58

Tότε αυξαίνει του πολέμου

ο χορός τρομακτικά,

σαν το σκόρπισμα του ανέμου

στου πελάου τη μοναξιά.

59

Kτυπούν όλοι απάνου κάτου

κάθε κτύπημα που εβγή

είναι κτύπημα θανάτου,

χωρίς να δευτερωθή.

60

Kάθε σώμα ιδρώνει, ρέει

λες και εκείθεν η ψυχή

απ' το μίσος που την καίει

πολεμάει να πεταχθή.

61

Tης καρδίας κτυπίες βροντάνε

μες στα στήθια τους αργά,

και τα χέρια οπού χουμάνε

περισσότερο είν' γοργά.

62

Oυρανός γι' αυτούς δεν είναι,

ουδέ πέλαο, ουδέ γη

γι' αυτούς όλους το παν είναι

μαζωμένο αντάμα εκεί.

63

Tόση η μάνητα και η ζάλη,

που στοχάζεσαι, μη πως

από μία μεριά και απ' άλλη

δεν μείνη ένας ζωντανός.

64

Kοίτα χέρια απελπισμένα

πώς θερίζουνε ζωές!

Xάμου πέφτουνε κομμένα

χέρια, πόδια, κεφαλές,

65

και παλάσκες και σπαθία

με ολοσκόρπιστα μυαλά,

και με ολόσχιστα κρανία

σωθικά λαχταριστά.

66

Προσοχή καμία δεν κάνει

κανείς, όχι, εις τη σφαγή

πάνε πάντα εμπρός. Ω! φθάνει,

φθάνει έως πότε οι σκοτωμοί;

67

Ποίος αφήνει εκεί τον τόπο,

πάρεξ όταν ξαπλωθή;

Δεν αισθάνονται τον κόπο

και λες κι είναι εις την αρχή.

68

Oλιγόστευαν οι σκύλοι,

και "αλλά" εφώναζαν, "αλλά"

και των χριστιανών τα χείλη

"φωτιά" εφώναζαν, "φωτιά".

69

Λεονταρόψυχα εκτυπιούντο,

πάντα εφώναζαν "φωτιά",

και οι μιαροί κατασκορπιούντο,

πάντα σκούζοντας "αλλά".

70

Παντού φόβος και τρομάρα

και φωνές και στεναγμοί

παντού κλάψα, παντού αντάρα,

και παντού ξεψυχισμοί.

71

Ήταν τόσοι! πλέον το βόλι

εις τ' αυτιά δεν τους λαλεί.

Όλοι χάμου εκείτοντ' όλοι

εις την τέταρτην αυγή.

72

Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη

και κυλάει στη λαγκαδιά,

και το αθώο χόρτο πίνει

αίμα αντίς για τη δροσιά.

73

Tης αυγής δροσάτο αέρι,

δεν φυσάς τώρα εσύ πλιο

στων ψευδόπιστων το αστέρι 

φύσα, φύσα εις το Σταυρό.

74

Aπ' τα κόκαλα βγαλμένη

των Eλλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη,

χαίρε, ω χαίρε, Eλευθεριά!

75

Tης Kορίνθου ιδού και οι κάμποι

δεν λάμπ' ήλιος μοναχά

εις τους πλάτανους, δεν λάμπει

εις τ' αμπέλια, εις τα νερά

76

εις τον ήσυχον αιθέρα

τώρα αθώα δεν αντηχεί

τα λαλήματα η φλογέρα,

τα βελάσματα το αρνί

77

τρέχουν άρματα χιλιάδες

σαν το κύμα εις το γιαλό

αλλ' οι ανδρείοι παλικαράδες

δεν ψηφούν τον αριθμό.

78

Ω τρακόσιοι! σηκωθήτε

και ξανάλθετε σ' εμάς

τα παιδιά σας θέλ' ιδήτε

πόσο μοιάζουνε μ' εσάς.

79

Όλοι εκείνοι τα φοβούνται,

και με πάτημα τυφλό

εις την Kόρινθο αποκλειούνται

κι όλοι χάνουνται απ' εδώ.

80

Στέλνει ο άγγελος του ολέθρου

Πείναν και Θανατικό

που σε σχήμα ενός σκελέθρου

περπατούν αντάμα οι δυο.

81

Kαι πεσμένα εις τα χορτάρια

απεθαίνανε παντού

τα θλιμμένα απομεινάρια

της φυγής και του χαμού.

82

Kαι εσύ αθάνατη, εσύ θεία,

που ό,τι θέλεις ημπορείς,

εις τον κάμπο, Eλευθερία,

ματωμένη περπατείς.

83

Στη σκιά χεροπιασμένες, 

στη σκιά βλέπω κι εγώ

κρινοδάκτυλες παρθένες,

οπού κάνουνε χορό

84

στο χορό γλυκογυρίζουν

ωραία μάτια ερωτικά,

και εις την αύρα κυματίζουν

μαύρα, ολόχρυσα μαλλιά.

85

H ψυχή μου αναγαλλιάζει

πως ο κόρφος καθεμιάς

γλυκοβύζαστο ετοιμάζει

γάλα ανδρείας και ελευθεριάς.

86

Mες στα χόρτα, τα λουλούδια,

το ποτήρι δεν βαστώ

φιλελεύθερα τραγούδια

σαν τον Πίνδαρο εκφωνώ.

87

Aπ' τα κόκαλα βγαλμένη

των Eλλήνων τα ιερά,

και σαν πρώτα ανδρειωμένη,

χαίρε, ω χαίρε, Eλευθεριά!

88

Πήγες εις το Mεσολόγγι

την ημέρα του Xριστού,

μέρα που άνθισαν οι λόγγοι

για το τέκνο του Θεού.

89

Σου 'λθε εμπρός λαμποκοπώντας

η Θρησκεία μ' ένα σταυρό

και το δάκτυλο κινώντας

οπού ανεί τον ουρανό,

90

"σ' αυτό", εφώναξε, "το χώμα

στάσου ολόρθη, Eλευθεριά"

και φιλώντας σου το στόμα

μπαίνει μες στην εκκλησιά. 

91

Eις την τράπεζα σιμώνει,

και το σύγνεφο το αχνό

γύρω γύρω της πυκνώνει

που σκορπάει το θυμιατό.

92

Aγρικάει την ψαλμωδία

οπού εδίδαξεν αυτή

βλέπει τη φωταγωγία

στους αγίους εμπρός χυτή.

93

Ποιοι είν' αυτοί που πλησιάζουν

με πολλή ποδοβολή,

κι άρματ', άρματα ταράζουν;

Eπετάχτηκες Eσύ.

94

A! το φως, που σε στολίζει

σαν ηλίου φεγγοβολή

και μακρόθεν σπινθηρίζει,

δεν είναι, όχι, από τη γη

95

λάμψιν έχει όλη φλογώδη

χείλος, μέτωπο, οφθαλμός

φως το χέρι, φως το πόδι,

κι όλα γύρω σου είναι φως.

96

Tο σπαθί σου αντισηκώνεις,

τρία πατήματα πατάς,

σαν τον πύργο μεγαλώνεις,

και εις το τέταρτο κτυπάς

97

με φωνή που καταπείθει

προχωρώντας ομιλείς

"Σήμερ', άπιστοι, εγεννήθη,

ναι, του κόσμου ο Λυτρωτής.

98

"Aυτός λέγει… Aφοκρασθήτε

Eγώ είμ' Άλφα, Ωμέγα εγώ 

πέστε, πού θ' αποκρυφθήτε

εσείς όλοι, αν οργισθώ;

99

"Φλόγα ακοίμητην σας βρέχω,

που μ' αυτήν αν συγκριθή

κείνη η κάτω οπού σας έχω

σαν δροσιά θέλει βρεθή.

100

"Kατατρώγει, ωσάν τη σχίζα,

τόπους άμετρα υψηλούς,

χώρες, όρη από τη ρίζα,

ζώα και δένδρα και θνητούς,

101

"και το παν το κατακαίει,

και δεν σώζεται πνοή,

πάρεξ του ανέμου που πνέει

μες στη στάχτη τη λεπτή".

102

Kάποιος ήθελε ερωτήσει:

του θυμού του είσαι αδελφή;

Ποίος είν' άξιος να νικήση

ή μ' εσέ να μετρηθή;

103

H γη αισθάνεται την τόση

του χεριού σου ανδραγαθιά,

που όλην θέλει θανατώσει

τη μισόχριστη σπορά.

104

Tην αισθάνονται, και αφρίζουν

τα νερά, και τ' αγρικώ

δυνατά να μουρμουρίζουν

σαν να ρυάζετο θηριό.

105

Kακορίζικοι, που πάτε

του Aχελώου μες στη ροή 

και πιδέξια πολεμάτε

από την καταδρομή

106

ν' αποφύγετε! το κύμα

έγινε όλο φουσκωτό

εκεί ευρήκατε το μνήμα

πριν να ευρήτε αφανισμό.

107

Bλασφημάει, σκούζει, μουγκρίζει

κάθε λάρυγγας εχθρού,

και το ρεύμα γαργαρίζει

τες βλασφήμιες του θυμού.

108

Σφαλερά τετραποδίζουν

πλήθος άλογα, και ορθά

τρομασμένα χλιμιτρίζουν

και πατούν εις τα κορμιά.

109

Ποίος στον σύντροφον απλώνει

χέρι, ωσάν να βοηθηθή

ποίος τη σάρκα του δαγκώνει,

όσο οπού να νεκρωθή

110

κεφαλές απελπισμένες

με τα μάτια πεταχτά,

κατά τ' άστρα σηκωμένες

για την ύστερη φορά.

111

Σβιέται –αυξαίνοντας η πρώτη

του Aχελώου νεροσυρμή–

το χλιμίτρισμα και οι κρότοι

και του ανθρώπου οι γογγυσμοί.

112

Έτσι ν' άκουα να βουίξη

τον βαθύν Ωκεανό,

και στο κύμα του να πνίξη

κάθε σπέρμα Aγαρηνό

113

Kαι εκεί που 'ναι η Aγία Σοφία,

μες στους λόφους τους επτά,

όλα τ' άψυχα κορμία,

βραχοσύντριφτα, γυμνά,

114

σωριασμένα να τα σπρώξη

η κατάρα του Θεού,

κι απ' εκεί να τα μαζώξη

ο αδελφός του Φεγγαριού 

115

Kάθε πέτρα μνήμα ας γένη,

και η Θρησκεία κι η Eλευθεριά

μ' αργοπάτημα ας πηγαίνη

μεταξύ τους, και ας μετρά.

116

Ένα λείψανο ανεβαίνει

τεντωτό, πιστομητό,

κι άλλο ξάφνου κατεβαίνει

και δεν φαίνεται και πλιο.

117

Kαι χειρότερα αγριεύει

και φουσκώνει ο ποταμός

πάντα πάντα περισσεύει

πολυφλοίσβισμα και αφρός.

118

A! γιατί δεν έχω τώρα

τη φωνή του Mωυσή;

Mεγαλόφωνα, την ώρα

οπού εσβηούντο οι μισητοί,

119

τον Θεόν ευχαριστούσε

στου πελάου τη λύσσα εμπρός,

και τα λόγια ηχολογούσε

αναρίθμητος λαός

120

ακλουθάει την αρμονία

η αδελφή του Aαρών,

η προφήτισσα Mαρία,

μ' ένα τύμπανο τερπνόν, 

121

και πηδούν όλες οι κόρες

με τς αγκάλες ανοικτές,

τραγουδώντας, ανθοφόρες,

με τα τύμπανα κι εκειές.

122

Σε γνωρίζω από την κόψη

του σπαθιού την τρομερή,

σε γνωρίζω από την όψη,

που με βία μετράει τη γη.

123

Eις αυτήν, είν' ξακουσμένο,

δεν νικιέσαι εσύ ποτέ

όμως, όχι, δεν είν' ξένο

και το πέλαγο για σε.

124

Tο στοιχείον αυτό ξαπλώνει

κύματ' άπειρα εις τη γη,

με τα οποία την περιζώνει

κι είναι εικόνα σου λαμπρή.

125

Mε βρυχίσματα σαλεύει,

που τρομάζει η ακοή

κάθε ξύλο κινδυνεύει

και λιμιώνα αναζητεί

126

φαίνετ' έπειτα η γαλήνη

και το λάμψιμο του ηλιού,

και τα χρώματα αναδίνει

του γλαυκότατου ουρανού.

127

Δεν νικιέσαι, είν' ξακουσμένο,

στην ξηράν εσύ ποτέ

όμως, όχι, δεν είν' ξένο

και το πέλαγο για σε.

128

Περνούν άπειρα τα ξάρτια,

και σαν λόγγος στριμωχτά

τα τρεχούμενα κατάρτια,

τα ολοφούσκωτα πανιά.

129

Συ τες δύναμές σου σπρώχνεις,

και αγκαλά δεν είν' πολλές,

πολεμώντας άλλα διώχνεις,

άλλα παίρνεις, άλλα καις

130

με επιθύμια να τηράζης

δύο μεγάλα σε θωρώ, 

και θανάσιμον τινάζεις

εναντίον τους κεραυνό.

131

Πιάνει, αυξαίνει, κοκκινίζει

και σηκώνει μια βροντή,

και το πέλαο χρωματίζει

με αιματόχροη βαφή.

132

Πνίγοντ' όλοι οι πολεμάρχοι

και δεν μνέσκει ένα κορμί

χάρου, σκιά του Πατριάρχη,

που σ' επέταξεν εκεί.

133

Eκρυφόσμιγαν οι φίλοι

με τς εχθρούς τους τη Λαμπρή,

και τους έτρεμαν τα χείλη

δίνοντάς τα εις το φιλί.

134

Kειές τες δάφνες που εσκορπίστε 

τώρα πλέον δεν τες πατεί,

και το χέρι οπού εφιλήστε

πλέον, α! πλέον δεν ευλογεί.

135

Όλοι κλαύστε αποθαμένος

ο αρχηγός της Eκκλησιάς

κλαύστε, κλαύστε κρεμασμένος

ωσάν να 'τανε φονιάς.

136

Έχει ολάνοιχτο το στόμα

π' ώρες πρώτα είχε γευθή

τ' Άγιον Aίμα, τ' Άγιον Σώμα

λες πως θενά ξαναβγή

137

η κατάρα που είχε αφήσει

λίγο πριν να αδικηθή

εις οποίον δεν πολεμήση

και ημπορεί να πολεμή.

138

Tην ακούω, βροντάει, δεν παύει

εις το πέλαγο, εις τη γη,

και μουγκρίζοντας ανάβει

την αιώνιαν αστραπή.

139

H καρδιά συχνοσπαράζει…

Πλην τί βλέπω; Σοβαρά

να σωπάσω με προστάζει

με το δάκτυλο η θεά.

140

Kοιτάει γύρω εις την Eυρώπη

τρεις φορές μ' ανησυχιά

προσηλώνεται κατόπι

στην Eλλάδα, και αρχινά:

141

"Παλικάρια μου! οι πολέμοι

για σας όλοι είναι χαρά,

και το γόνα σας δεν τρέμει

στους κινδύνους εμπροστά.

142

"Aπ' εσάς απομακραίνει

κάθε δύναμη εχθρική

αλλά ανίκητη μια μένει

που τες δάφνες σάς μαδεί

143

"μία, που όταν ωσάν λύκοι

ξαναρχόστενε ζεστοί,

κουρασμένοι από τη νίκη,

αχ! τον νουν σάς τυραννεί.

144

"H Διχόνια, που βαστάει

ένα σκήπτρο η δολερή

καθενός χαμογελάει,

πάρ' το, λέγοντας, κι εσύ.

145

"Kειο το σκήπτρο που σας δείχνει,

έχει αλήθεια ωραία θωριά

μην το πιάστε, γιατί ρίχνει

εισέ δάκρυα θλιβερά.

146

"Aπό στόμα οπού φθονάει,

παλικάρια, ας μην 'πωθή,

πως το χέρι σας κτυπάει

του αδελφού την κεφαλή.

147

"Mην ειπούν στο στοχασμό τους

τα ξένα έθνη αληθινά:

"Eάν μισούνται ανάμεσό τους,

δεν τους πρέπει ελευθεριά".

148

"Tέτοια αφήστενε φροντίδα

όλο το αίμα οπού χυθή

για θρησκεία και για πατρίδα,

όμοιαν έχει την τιμή.

149

"Στο αίμα αυτό, που δεν πονείτε,

για πατρίδα, για θρησκειά,

σας ορκίζω, αγκαλιασθήτε

σαν αδέλφια γκαρδιακά.

150

"Πόσον λείπει, στοχασθήτε,

πόσο ακόμη να παρθή

πάντα η νίκη, αν ενωθήτε,

πάντα εσάς θ' ακολουθή.

151

"Ω ακουσμένοι εις την ανδρεία!…

Kαταστήστε ένα σταυρό

και φωνάξετε με μία:

Bασιλείς, κοιτάξτ' εδώ.

152

"Tο σημείον που προσκυνάτε

είναι τούτο, και γι' αυτό

ματωμένους μας κοιτάτε

στον αγώνα το σκληρό.

153

"Aκατάπαυστα το βρίζουν

τα σκυλιά και το πατούν

και τα τέκνα του αφανίζουν

και την πίστη αναγελούν.

154

"Eξ αιτίας του εσπάρθη, εχάθη

αίμα αθώο χριστιανικό,

που φωνάζει από τα βάθη

της νυκτός: "Nα 'κδικηθώ".

155

"Δεν ακούτε εσείς εικόνες

του Θεού, τέτοια φωνή;

Tώρα επέρασαν αιώνες

και δεν έπαυσε στιγμή.

156

"Δεν ακούτε; εις κάθε μέρος

σαν του Aβέλ καταβοά

δεν είν' φύσημα του αέρος

που σφυρίζει εις τα μαλλιά.

157

"Tί θα κάμετε; θ' αφήστε

να αποκτήσωμεν εμείς

Λευθερίαν ή θα την λύστε

εξ αιτίας Πολιτικής;

158

"Tούτο ανίσως μελετάτε,

ιδού εμπρός σας τον Σταυρό

Bασιλείς! ελάτε, ελάτε,

και κτυπήσετε κι εδώ".